Axtarış
Bölmələr
Arxivlər
Qabaqki yazılar
Keçidlər
Dost bloglar
Açar sözlər
sabir ələkbər ata mirzə nəsihəti
Sayqaç
İndi blogda: 1
Keçən ayın hiti: 777
Dünənki hit: 28
Bugünki hit: 7
Ümumi hit: 8944
Müxtəlif
Qarabağı da belə verdik getdi!
Fikir hardan gəldi?
Marşrutdaydım. Normal yol gedirik təbii ki. Yolda marşrutda bir qrup mənim yaşda amma başqa “vid-fasonda” gənclər mindi. Hiss olunurdu ki, hardasa bir yerdə işləyirlər, işdən çıxıb yol gedirlər. Aralarında söhbət gedir. Nə qədər mədəni gənclərdisə marşrutdu səs-küyləri və “gülüşləri” götürüb. Diqqətimi çəkən bir neçə “ət tökən” zarafat və yazımın başlığı oldu. Biri o birinə “mənə deyərdin mən həll edərdim də. Danışıb başa salardım onu. Niyə başını sallayıb durursan qabağında? Qarabağı da belə verdik getdi də!!!” Bu söz həqiqətən məni elə bil oyatdı. Elə bil yuxudaydım, dərin bir yuxuda, və o an oyandım. Çünki artıq 20-23 yaşı olan bir gənc “Qarabağı artıq verdiyimizi” düşünürdü. Fikirləşirəm ki, bizim millətin hamısı indi belə düşünür. Əslində indi millətin, xalqın arasında gəzib sual versək, araşdırsaq görərik ki, çox az insan Qarabağın geri qayıdacağına inanır və bundan məmnundur. Heç kim, narahat deyil. Sanki elə hər şey belə olmalıymış kimi… Düşünürəm ki, sabah rəsmi olaraq müharibə elan edilsə gedənlərin çoxu marşrutda məcburiyyətdən yer verənlər kimi məcburən savaşmağa gedəcək. Və yaxud, əgər rəsmi olaraq “Qarabağ artıq bizim deyil, rəsmi olaraq Ermənistanın ərazisidir” şüarı səslənsə çox az qrup insan rahatını pozar.
Parçala və hökmranlıq et!
Əsas məsələ odur ki, bu problemin mənbəyi hardadır. Bu xəstəlik kimdən yoluxdu bizə, yaxud “hansı küləkdən soyuq aldıq” ? Hansısa xarici düşmənlərin apardığı mənfur siyasət, düzgün aparılmayan daxili idarəetmə strategiyası, bizim özümüzün mental geriliyimiz? Nədir axı bu? Əgər tarixə baxsaq görərik ki, həmişə burda xanlıqlar, bəyliklər olub. Rayonlar, kəndlər arasında müharibə gedib. İndi bu o qədər kiçilib ki, Azərbaycanda şəxslər arasında müharibə gedir. “Parçala və hökmranlıq et” strategiyasının üzərində işləyənlər burda o qədər asanlıqla nailiyyət qazanıblar ki, artıq metroda iki gənc baxışlarla bir-birini “yeyir”. Adama sual verərlər “malınız ortaq düşüb?”. Sözün düzü, bu problem məndə də var… Bu cəmiyyətin xəstəliyi mənə də yoluxub təbii ki, amma şükrlər olsun ki, o qədər də yox.
İş yoldaşım Mina xanımla, bu yaxınlarda kiçik bir dialoqumuz oldu. Dialoqumuzun bu mövzuya tam uyğunluğunu nəzərə alaraq burda paylaşıram. Sözün düzü, dialoqun Mina xanıma aid olan hissəsini. “Əgər fikir versəz görərsiniz ki, Azərbaycanda komanda oyunları o qədər də inkişaf etməyib. Daha çox fərdlərin apardığı yarışlarda medallar qazanılır, dünyada yer tutulur və s. Amma fubtol, basketbol kimi komanda oyunlarında heç də uğurumuz yoxdur. Bu ondan xəbər verir ki, bizim millətdə eqo böyükdür.” Öncələr yazdığım bir məqalənin də başlığı “Lider bol olarsa basılmaz vətən” idi.. Bu mövzu da hardasa buna yaxın bir mövzudur.
Əsas məsələ birlikdir
Bizim millətimiz nəfsə gələndə, sadəcə özümüz olanda o qədər vətənpərvər millətdir ki… Sözün düzü bunun heç bir mənası yoxdur. Əgər biz kollektiv şəkildə birlik və bərabərliyi təmin edə bilmiriksə o zaman bu vətənpərvərlik bir şey ifadə etməz. Çünki bizi parçalamaq çox asandır, elə hökmranlıq etmək də.
Çarəsi nədir bilmirəm. Amma onu bilirəm ki, hələ görüləsi çox iş var… Hər nə qədər bizim millətin, xalqın böyük tarixindən və mədəniyyətindən ağızdolusu danışsaq da, düşünürəm ki, bu gün bu mədəniyyət “tək dişi qalmış canavar”a oxşayır… Bu yolda hamımıza uğurlar!
Yazar: thewarrior @ Mart 4, 2009 16:29 | Felyetonlar | Şərhlər(0)
Baxış sayı: 34
Açar sözlər:
Ata nəsihəti
Bəsdir, ey oğul, boş yerə bu elmə çalışma,
Qanun tələf oldu!
Gündüz, gecə səy eyləyibən dərsə alışma,
Canın tələf oldu!
Bu şəhrdə şoxdur, gğrürəm, rlm oxuyanlar,
Onlar nə tapıblar?
Divanədilər malını bu yolda qoyanlar
Guya ki, yatıblar.
Çoxdur zərərli adəm üçün elm oxumağın,
Sən say və deyim mən:
Əvvəl bu ki, məktəbdə olur təlx damağın,
Ey dideyi- rövşən!
Bir də gözünün nuru gedib kur olacaqsan,
Canın da sağ olmaz;
Rəngin saralıb axılı rəncir olacaqsan,
Bağrında yağ olmaz .
Axılda, tutaq, ölməyib onversətə getdin,
Qurtardın özünə də;
İnsaf ilə söylə, bu işi yaxşımı etdin?
Bir dur bu sözündə!
Sən də deyəcəksən sasalım, ya ki, demoqrat”,
Bilməm necə dersiz;
Xəlqin evini yıxdı çıxıb bir neçə bədzat,
Ax, ax, a beyinsiz!
Hər bir gədə bir az oxuyub adım olubdur,
Zakonu bəyənməz;
Çoban-çoluq oğlu bəy ilə bahəm olubdur,
Hamunu bəyənməz;
Gahi şaha bir tənə vurar, gah vəzirə,
Bax, bax, səni tarı!
Gahi ocağa şəkk eliyər, gahi də pirə,
Kafir olu barı.
Bundan sora qıl tövbə dəxi, məktəbə getmə,
Bircə usan, oğlum!
Ta baxma müəllim sözünə, ta əməl etmə,
Axır utan, oğlum!
Çıx dağa, daşa, yol kəsibən qarətə baçla,
Axırda qaçaq ol;
Sal bir beşatan boynuna, bu adətə başla;
Həmmali- yaraq ol,
Xəlqə dadanaq ol,
Hər işdə sayaq ol,
Var cana ziyanı-
Qeyrətdən uzaq ol!..
Mirzə Ələkbər Sabir
Yazar: thewarrior @ Oktyabr 31, 2008 17:49 | M.Ə.Sabir | Şərhlər(0)
Baxış sayı: 108
Açar sözlər: mirzə ələkbər sabir ata nəsihəti
Aclıq olsun, sərin olsun!
Bu gün mənə çox yaxın olan Fuadla birlikdə kondisionerlərlə maraqlanırdıq. Qiymətlərin bəziləri baha gəldi. Amma düşündük ki, əsas sərinlikdi. Qiymət məsələsi bir şəkildə həll edilər. Yəni ki, "aclıq olsun, sərin olsun".
Sözün düzü, günümüzdə millətimizin 90% bəlkə də belə düşünür. Gənclərimiz, yaşlılarımız, orta yaşlılarımız, bir sözlə hamı düşünür ki, bir neçə günlük dünyadı qoy kef eliyim. Sözün düzü, məsələ heç kef də deyil. Cəmiyyətin kompleksləri aşıb-daşır, fışqırır, fantan vurur. Əlimdə bahalı telefon olsun, əynimdə bahalı paltar olsun, altımda bahalı maşın olsun, başımda bahalı papaq olsun, yanımda bahalı xanım (ifadəmə görə üzr istəyirəm) olsun və s. Mövlana Cəlaləddin Rumi nə gözəl deyib: "Olduğun kimi görün, göründüyün kimi ol..."
Heç başa düşmək olmur; niyə 400 manatlıq telefon alırsan, sonra konturun yoxdur?; niyə 50000 manatlıq maşın alırsan sonra benzinin yoxdur? və s. Çünki kredit var?
Günlərin bir günü 3 ildir bir yerdə oxuduğumuz yoldaşlarımızla Türkiyəyə getdik. Çatdığımız 2-3 gün idi şalvarlar çıxdı, şortiklər gəldi. Yeni geyimlər, yeni davranışlar, yeni danışıqlar, yeni hərəkətlər və s. ortaya çıxmağa başladı. Deməli uyğun şərtlər yarandığı zaman insanların kompleksləri ortaya çıxmağa başlayır. Elə kredit imkanları da bunlardan biridir məncə. Kredit ortaya çıxdı, ardından insanlar nə qədər kompleksləri var hamısının ardından getməyə başladı. Bizim evimizdə indiyə kimi heç bir zaman kondisioner olmayıb. İmkanım olanda olar. Kreditlə niyə almıram? Heç özüm də bilmirəm.
Sözün düzü, heç bəlkə də bunları deməyə haqqım yoxdur. Amma bir hissə də olsun burda sözün düzü səslənərsə və kimlərsə burdan faydalı bir şey əldə edərsə özümü xoşbəxt hiss edə bilərəm.
Yazar: thewarrior @ İyul 23, 2008 8:28 | Felyetonlar | Şərhlər(1)
Baxış sayı: 143
Açar sözlər:
Şərəfsiz "şerif"
Bizim indi bir sıra şerif vəzifəsində olan insanlarımız var ki, cəmiyyətin şərəfini qorumaq yerinə şərəfi ilə oynayır. Adları da şerifdi... Sözün düzü, gərək insanın özündə şərəf olsun, əsl mənada şerif olsun ki, başqalarının da şərəfini qorusun. Amerikada yaxud digər inkişaf etmiş ölkələrdə son zamanlarda bəzən heç şerifə ehtiyac qalmır. Yoldan gedən adam yerə zibil atsa, yaxud yaşıl otları əzib keçsə ona cərimə yazılmalıdır bəlkə də... Amma buna ehtiyac qalmır. Çünki həmin insanlar bir zamanlar bizdən mədəniyyət öyrənmələrinə baxmayaraq, indi şərəfli davranırlar, öz daxillərində, ürəklərində elə şerifin ən əsası olan şərəfi daşıyırlar.
Deməli məsələ şerifdə deyil, elə şərəfdədir. Elə ki, insanların ürəyində şərəf oldu, deməli hər bir insanın özünün şerifi var. Hər bir fərd özündən, öz davranışlarından cavabdeh olsa, öz hərəkətlərini tənzimləsə, özünə, yaxınlarına və ətrafındakı bütün insanlara və canlılara qarşı şərəfli davransa cəmiyyətdə də şeriflərə ehtiyac qalmaz. Cəmiyyət şərəfsiz şeriflərin nazıyla oynamaq məcburiyyətində qalmaz.
Sözün düzü, bu dövrdə şərəflə, ləyaqətlə, vicdanla çalışanlar maddi cəhətdən bir şey qazana bilmirlər. İnsanların isə əsas qayə və məqsədi maddiyat olduğuna görə heç bilmirəm şərəflə davranan neçə nəfər olacaq bu düz sözləri oxuduqdan sonra. Amma bildiyim bir şey var ki, bu yazını yazmaqla kimisə şərəfsiz etmək fikrim yoxdu, bütün sözləri elə özüm özümə deyirəm. Səhvlərimdən danışıram. Əgər nəfsimi hesaba çəkərkən mənə qonaq olan varsa və faydalandısa özümü bir balaca xoşbəxt hiss edə bilərəm.
Odur ki, sözün düzünü deməkdən çəkinməyin. Çünki bu da şərəfli şeriflərin işidir.
Yazar: thewarrior @ İyul 21, 2008 10:34 | Felyetonlar | Şərhlər(0)
Baxış sayı: 124
Açar sözlər:
Kitabsızlıq...
Kitabsızlıq? Kiminə görə bu "dinsizlik", kiminə görə "imansızlıq", kiminə görə "vicdansızlıq", kiminə görə "insafsızlıq", kiminə görə də elə "kitabxanasızlıq", "az oxuma" problemi mənasına gəlir. Sözün düzü, elə bütün mənaları verir demək olar ki... Elə bu qədər mənaları öz batinində gizlədiyi üçün bu mövzudan başlayım dedim.
Başlayaq elə bu mənaların ən sadələrindən biri kimi görünüb, əslində isə ən mürəkkəbi və bütün problemlərin bəlkə də səbəbi olan mənadan: kitabxanasızlıqdan və oxumayan cəmiyyət problemindən. Kitabxanalarımız yoxur. Bəlkə də bir iki dənə var, amma onlar da boşdur yaxud kitablar da var, kitablar boşdur. Bizim ticarət "adamları" bu sahəyə niyə sərmayə qoymur görəsən? Əslində cavab çox sadədir: kitab oxuyan yoxdur, tələb yoxdur, deməli qazanc yoxdur... Tacirin nə işi var gəlir olmayan sahədə?! Deməli bu problemin kökünü insanlarımızda, kitabın var olma səbəbi olan insanda axtarmaq lazım. Niyə insanımız oxumur? Maraqlı kitab yoxdur, maraqlı mövzu yoxdur, maraqlı yazıçı yoxdur, yoxsa elə marağın özü yoxdur? Məncə hamısının az da olsa payı var. Amma ən əsası elə marağın özünün olmamasıdır. Yaponiyada metroya girsək əlində jurnal, kitab, qəzet tutan insanları sayıb qurtarmaq mümkün olmaz deyə düşünürəm. Bu gün Yaponiyanın olduğu vəziyyət, texnologiya, elm və bir sıra buna bənzər faktorlardan ibarət siyahı, oxumağın və oxutmağın nə qədər önəmli olduğunu göstərir. Oxuyan qövmlər, tayfalar, ailələr, cəmiyyətlər, millət, xalq həmişə başqalarına oxudub və yön verib. İndi isə biz oxumadığımıza görə başqalarından yön alırıq. O yön də nə qədər yaxşı yerə gedib çıxır bilmək olmaz... Yaxşı yönə getməyin sirlərini bizə öyrədən Böyük Müəllimimiz (sav)dən qəbrə qədər oxumağı" tövsiyyə edib. Odur ki, həm Onu (sav) oxuyaq, həm Onun (sav) tövsiyyə etdiklərini, həm də əlimizdən gəldiyincə çox oxuyaq... Çünki bu dövrdə oxumaqdan başqa çarəmiz yoxdur. Ya oxuyacağıq, ya da oxuyacağıq...
O bir problemlərə keçmək lazımdı deyəsən indi. Sözün düzü, heç həmin problemlərdən danışmağa ehtiyac qalmadı. Kitab oxunmadığı və oxudulmadığı yerdə nə dindən, nə imandan, nə ədəb-ərkandan, nə gözəl əxlaqdan, nə haqq-ədalətdən danışmaq olmaz. Odur ki, problemin əsası və özü elə marağın özüdür. Kitab oxumağa və oxutmağa marağımız olduğu zaman özümüzə gəlirik deməli.
Özümüzü bir hesaba çəkək: son bir həftədə neçə səhifə oxumuşuq, neçə səhifə oxutmuşuq?
Yazar: thewarrior @ İyul 11, 2008 14:17 | Felyetonlar | Şərhlər(3)
Baxış sayı: 163
Açar sözlər:
"QARAGİLƏ"nin qara günü
Çoxdandır yazmaq istəyirəm, bu xəbəri əldə etdiyim gündən... Amma bilmirəm necə dilə gətirim, hansı sözlərlə izah edim. Belə məsələlər bir dostuna anasının ölümünü deməyə bənzəyir. Dostunun üzülməyini istəmirsən, özün də çox üzülürsən, deməmək də olmur... Hərçənd ki, mən Mollayam, mənim kimilər üçün bəlkə də qara günlər şad günlər kimidir. Amma bu o bildiyimiz qara günlərdən deyil... Deyəsən bu elə əslində mənim özümün qara günümdür, mənim millətimin qara günüdür.
Yəqin yenə suallarınız var: "N`olub ay Molla?", "Niyə özünü öldürürsən?", "Yenə nə başlamısan?", "Nə səs-küy salmısan?" kimi və bənzəri suallar. Mənim bu sualların hamısına cavab verməyə taqətim qalmayıb. Eşşəyim də (hərçənd ki ona eşşəyim deməyə dilim yatmır, amma cinsi budu nə edim) yorulub. Kişmişin də istirahət etdiyi bu müddətdə danışım sizə də bu hal-qaziyəni sonra yoluma davam edim.
Ay mənim millətim, xalqım, qardaşlarım, bacılarım biz niyə bu qədər biganəyik? Niyə öz dilimizə, dinimizə, mədəniyyətimizə, tariximizə, öz insanlarımıza, öz torpaqlarımıza qarşı bu qədər biganəyik??? Yəqin bu sahədə bir yarış keçirilsəydi və adına EuroBiganə deyilsəydi biz burada ən birinci yerdə olardıq. Niyə QARAGİLƏ üçün qara gündü? Ermənilər bizim Qaragiləni oxudu, EuroVision deyilən, hər kəsin maraq göstərdiyi və qatılmaq üçün az qalsın özünü satmağa hazır olduğu yarışda da oxuyacaqlar. Eyni zamanda klip də çəkdiriblər hansı ki mən bunu sizinlə paylaşıram. Düzdür, istəməzdim ki, erməni dılğırına qulaq asıb qulaqlarınızı korlayasız, amma hər halda nə etdiklərini görüb bir az utanmaqda fayda var.
Bizim Sarı Gəlinimizi də bir zamanlar oğurlayıb "erməni" damğası vurmaq istədilər, hardasa alındı da... Amma biz bundan bir nəticə çıxarmadıq. Bu hadisədən sonra bizim heç Sarı Gəlin üçün klipimiz yox ikən, ermənilər Qaragiləni EuroVision`da oxumaq qərarına gəliblər. Erməni lobbisinin çox güclü olmasını nəzərə alsaq, təsəvvür edək ki, Qaragilə EuroVision-da birinci oldu. Bu zaman biz artıq öz mədəniyyətimizin ölümünün şahidi oluruq deməkdir. Bizimkilər gedirlər, bizə aid olmayan bir mahnı oxumağa, bizə aid olmayan musiqi alətləriylə, ermənilər gedir bizim balabanımızla və bizim mahnımızla...
İnşallah oyanarıq və bu gec olmaz!
Yazar: thewarrior @ İyul 1, 2008 18:05 | Felyetonlar | Şərhlər(3)
Baxış sayı: 137
Açar sözlər: